آیا تا به حال فکر کردهاید که چرا برخی از ترمزها همواره صدای زیادی تولید میکنند؟ معمولاً دلیل آن، نحوه خشک شدن پدهای ترمز است. اگر سطح پدها خیلی سریع سخت شود، نوعی «پوسته» روی آنها تشکیل میشود؛ این پوسته باعث میشود رطوبت و گازها در داخل پدها گیر کنند و این امر منجر به ایجاد تنشهای داخلی و نقاط با چگالی نامنظم میشود. وقتی راننده روی پدال ترمز فشار میآورد، تمام این تنشها به صدای آزاردهندهای تبدیل میشوند. برای رفع این مشکل، از فرستندههای موجهای مادون قرمز استفاده میکنیم. نکته مهم این است که فرهای معمولی فقط هوای اطراف قطعه را گرم میکنند؛ اما فرستندههای موجهای مادون قرمز، انرژی را مستقیماً به داخل ماده میفرستند و مولکولهای آن را به لرزه درمیآورند. این کار باعث میشود خشک شدن ماده در سرعت یکسانی با سطح آن اتفاق بیفتد؛ در نتیجه، هیچ پوستهای تشکیل نمیشود و رطوبت و گازها نیز در داخل پدها گیر نمیکنند. اما نمیتوانیم فقط از حرارت برای خشک کردن پدها استفاده کنیم؛ برای این کار، نیاز به میزان خاصی از انرژی در هر میلیمتر وجود دارد. اگر میزان انرژی بیش از حد باشد، رزینهای موجود در پدها سوخته خواهند شد؛ اگر میزان انرژی کم باشد، فرآیند تولید کند خواهد بود. ما زمان خود را صرف تنظیم میزان انرژی برای دستیابی به بهترین نتیجه میکنیم. تنظیم این سیستمها کار سادهای است؛ اما یک نکته مهم وجود دارد که باید به آن توجه کرد: به دلیل شدت حرارت، مناطق خنککننده باید به درستی عمل کنند. اگر پدها پس از استفاده از فرستندههای موجهای مادون قرمز به اندازه کافی خنک نشوند، میتوانند تغییر شکل دهند. این یک تعادل حساس است، اما ارزشش را دارد. وقتی ماده به طور یکنواخت خشک شود، حفرههای موجود در آن از بین میروند؛ سختی ماده نیز یکنواخت خواهد بود. و مهمتر از همه، قطعه تولید شده همواره ساکت و پایدار خواهد بود، صرفنظر از اینکه راننده چقدر فشار روی پدال ترمز وارد کند.