Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, dlaczego niektóre hamulce po prostu nie przestają skrzeczeć? Zwykle chodzi o to, jak zostały wytwarzane ścierki hamulcowe. Jeśli powierzchnia tych ścierek twardnieje zbyt szybko, powstaje coś w rodzaju „skóry”. To z kolei powoduje zatrzymywanie się wilgoci i gazów wewnątrz ścierki, co prowadzi do powstawania napięć i nieprawidłowej gęstości materiału. Gdy kierowca naciska pedał hamulca, całe to napięcie przekształca się w irytujący, wysoki dźwięk. Aby to naprawić, używamy nadfioletowych emiterów promieniowania podczerwonego. Sekret polega na tym, że standardowe piece tylko ogrzewają powietrze wokół elementu, natomiast nadfioletowe promieniowanie emituje energię bezpośrednio do samego materiału, co powoduje drganie molekuł w całej objętości ścierki. Dzięki temu rdzeń ścierki twardnieje w tym samym tempie co jej powierzchnia. Brak takiej „skóry” oznacza brak problemów. Ale nie można po prostu nadmiernie ogrzewać materiału – potrzebna jest określona ilość mocy na milimetr, aby doszło do efektywnego zagłębiania się promieniowania w materiał. Jeśli moc będzie zbyt duża, żywice się spalą. Jeśli za mała, proces produkcji zwolni. Poświęcamy czas na dostosowanie mocy do szybkości produkcji, aby uzyskać najlepsze efekty. Instalacja takich systemów jest dość prosta, ale należy uważać na jedną rzecz: ze względu na intensywne ogrzewanie, strefy chłodzenia muszą być dobrze skonfigurowane. Jeśli ścierki nie ochłodzą się wystarczająco szybko po obróbce termicznej, mogą się deformować. To delikatna równowaga, ale warto ją utrzymać. Gdy materiał stanie się jednolity, puste przestrzenie znikną. Twardość ścierki pozostanie stała. A co najważniejsze – uzyskamy element, który pozostanie cichy i stabilny, bez względu na to, jak mocno kierowca naciśnie hamulec.